«راکِبُ الحَرُون أَسیرُ نفسِهِ، وَالجاهِلُ أَسیرُ لِسانِهِ.»؛
کسی که اسیر هوای نفس خویش است؛ گویا بر اسب سرکش، سوار است، و نادان، اسیر زبان خویش است.

برچسب ها: پست ثابت

وضع دین اصلاح نمی شود تا بدست امام اجرا نشود و به دست امام اجرا نمی شود مگر اینکه بصیرت ها و امانت ها هر دو با هم به حد نصاب رسند، افراد بصیر و وفادار فزونی یابند و انسان ها در این دو خصلت پیشروی کنند.
پس هر قدمی که انسان برای وفاداری و آگاهی بیشتر خود و یا مردم بر می دارد، قدمی است هم در راه اصلاح جهان و هم در راه عزت دین و هم در راه خدمت به امام عصر(ع) و ظهور او.

برگرفته از کتاب نماز، درسهایی از استاد حائری شیرازی

وقتی این هجمه عظیم دشمن را در تخریب چهره نورانی امامان معصوم بالاخص، امام هادی می بینم، متوجه          
کینه و دشمنی دشمنان با این امام بزرگوار می شوم. دشمنان به خوبی فهمیده اند که اگر تفکرت این امامان
معصوم در جامعه نهادینه شود، آنها نمی توانند به مقاصد شوم خود برسند.
با خود گفتم آنان امام را شناختند، بر روی تفکرات و زندگی خود تحقیق و تفحص کرده اند، تا با شناخت در
راه تخریب چهره آفتاب گام بردارند و چه خیال پوچی، است خاک پاشیدن بر چهره آفتاب.
من چقدر برای شناخت امامم وقت صرف کرده ام، من که مدعی شیعه بودن دارم و هر جمعه آمدن فرزندش
را به انتظار می نشینم.
تنها می توانم بگویم:شرمنده ام و امیدوارم این شرمندگی مقدمه حرکت برای شناخت باشد. انشاالله
برای شناخت امام هادی (ع)توصیه می کنم این مقاله را بخوانید

تویوتا نهار آورد. آهسته از روی سیل بند رد شد و یکی یکی غذاها را پرت کرد برای بچه های پشت سیل بند. بچه ها تو هوا غذا را می گرفتند. برنج و گوشت بود؛ در ظرفهای پلاستیک. بعد بطری های پلاستیکی آب را انداخت. بچه ها، آب را در قمقمه شان ریختند. من قمقمه نداشتم هر وقت تشنم می شدم، قمقمه ی بغل دستی ام را می گرفتم و یک پیک می زدم. یکی از بچه ها اسمش اسرافیل بود؛ کم سن و سال و خوش خنده. به راننده ی تویوتا گفت:«داداش می ری عقب، محبت کن جنازه ی مارا هم ببر.»
لقمه توی دهانمان بود. خنده مان گرفت.
تویوتا رفت ته سیل بند. غذا را پخش کرد، دور زد و داشت بر می گشت که یکدفعه یک خمپاره خورد بغل اسرافیل. ظرف غذایم را پرت کردم و شیرجه رفتم روی زمین. اما سریع بلند شدم. وسط گرد و خاک دویدم طرف اسرافیل. ترکش به شاهرگش خورده و درجا تمام کرده بود. چند تا از بچه های دور و برش زخمی شده و غرق خون، پخش و پلا بودند. جنازه اسرافیل و زخمی ها را انداختیم پشت همان تویوتا و فرستادیم عقب. برگشتم همان جا که خون اسرافیل با خاک قاتی شده بود، نشستم. زمین از خون خیس بود. غذا از گلویم پایین نرفت. گذاشتمش یک گوشه و تکیه دادم به خاکریز.
کتاب کوچه نقاش ها (خاطرات سید ابوالفضل کاظمی)
کوچه نقاش‌ها کتاب بسیار متفاوتی در حوزه ادبیات دفاع مقدس است. یکی از جنبه های جذابیت این کتاب لحن متفاوت و اصطلاحاتی است که گوینده در بیان خاطرات خود از آن ها استفاده کرده است. گویشی مربوط به کوچه نقاش ها، کوچه ای که راوی کتاب، دوران کودکی خود را با بسیاری از همرزمانش در آنجا گذرانده است.
پ.ن: یکی از جالب ترین کتاب هایی بود که در زمینه خاطرات رزمندگان خوندم. شیوه بیان و نگارش بسیار عالی داره، اگه هنوز موفق به خواندن این کتاب نشده اید، فرصت را از دست ندهید. مطمئن باشید، پشیمان نخواهید شد.

امروز روز لغو امتیاز تنباکو به فتوای آیت الله میرزا حسن شیرازی است.
گویند پس از رسیدن خبر عقد قرارداد تالبوت توسط ناصرالدین شاه قاجار به ایران، اولین اعتراض ها به رهبری سید علی‌اکبر فال اسیری داماد میرزای شیرازی و از علمای برجسته شیراز آغاز شد. علیرغم تمام مخالفت ها از سوی دولت و دربار، مقاومت مردمی ادامه یافت و قیام مردم شیراز به تبریز، مشهد، اصفهان، تهران و دیگر نقاط ایران گسترش یافت.
میرزای شیرازی از همان ابتدا به واسطه نامه‌هایی که از علمای ایران دریافت می‌کرد و از طریق اخباری که سید علی اکبر فال اسیری و آقا منیرالدین بروجردی اصفهانی به وی می‌رساندند، از این امتیاز مطلع شده بود.
بالاخره بعد از کش و قوس های فراوان آیت الله میرزای شیرازی این حکم را اعلام کردند:
بسم‌الله الرحمن الرحیم الیوم استعمال تنباکو و توتون بای نحو کان در حکم محاربه با امام زمان علیه‌السلام است.
ادامه مطلب...

فاطمه جان ای دخت پیامبر نذر کردم هر روز در یک رکعت نمازم سوره کوثر را بخوانم تا همواره                                                                              
یادم باشم، خدا تو را کوثر آفرینش قرار داد و الگوی زنان،
تا یادم باشم تو باید معیار زندگیم باشی نه حرف و سخن و نگاه دیگران،
تا یادم باشد روش زندگی و بندگی در پیشگاه حق تعالی را باید از تو یاد بگیرم،
تا یادم باشد باید مانند تو از حریم ولایت دفاع کنم،
تا یادم باشد باید زن باشم به آن افتخارکنم                                                                                   
تا یادم باشد تو چشم براه فرزندی هستی که بیاید و انتقام سیلی مادر را بگیرد
او منتظر است و چشم براه و چه سخت است انتظار و چشم براهی
فاطمه جان تو خود برای ظهور فرزندت دعا کن تا دیدگان ما به حرمت دعای مادر به جمال فرزندش، مهدی موعود، روشن شود.
اللهم عجل لولیک الفرج

عالم شده معطر از گلشن خدیجه             خندد گل محمد در دامن خدیجه
آنان که دیده بستند از خدمت خدیجه         کی می توان ببینند این عزت خدیجه

                           
و اما چند نکته:
ایثار و فداکاری، مهمترین اصل در زندگی است و بدون اغراق می گفت که بنیان هیچ خانواده ای بدون فداکاری و گذشت پابرجا نخواهد ماند. امروز روز ولادت حضرت فاطمه زهرا است، گاهی در هیاهوی خرید کادوهای آنچنانی، فراموش می کنیم که اصلا چرا امروز را به عنوان روز مادر برگزیده اند، درواقع فلسفه انتخاب روز ولادت ریحانه نبی (ص) به عنوان روز مادر و زن، یادآوری الگو بودن فاطمه برای تمامی زنان است. درس گرفتن از زندگی خانوادگی، اجتماعی و سیاسی فاطمه، الگو قراردادن حجاب و عفاف فاطمه، یاد گرفتن چگونگی برخورد وی با دشمنان و حمایت وی از حریم ولایت. در حالی که در دنیای امروز بنیان خانواده به شدت سست شده است و حتی در کشور خود ما نیز آمار طلاق و فروپاشی خانواده ها افزایش یافته است، مطمئنا مطالعه زندگی و رفتار ایشان در برخورد با همسر و فرزندان می تواند برای همه ما درسی باشد گرانبها. همه ما خود را در زندگی مرید و دوستدار حضرت علی و فاطمه زهرا می دانیم؛ ولی دوست داشتن زبانی نمی تواند کافی باشد، الگو قرار دادن زندگی ، رفتار و منش ایشان آرامش معنوی، روحی و روانی را برای ما به ارمغان می آورد. دوستی حرف جالبی می زد، می گفت: "ما ولایت پذیر هستیم ولی آن طور که باید ولایت شناس نیستیم، امام دوست هستیم ولی امام شناس نیستیم". رفتار و عملکرد من در زندگی و حرکت کردن در مسیر خدا می تواند نشان دهنده میزان ولی شناسی ما باشد. ائمه معصومین چراغ هایی هستند که در مسیر حرکت در جاده رسیدن به خدا، راه را به ما نشان می دهند تا از مسیر اصلی خارج نشویم و فاطمه بهترین چراغ برای حرکت زنان در مسیر الهی است.
حضرت فاطمه (س) فرمودند : بدترین امّت من کسانى هستند که از انواع نعمتها تغذیه می کنند و خوراکى هاى رنگارنگ می خورند، و لباسهاى گوناگون می پوشند، و هر چه بخواهند می گویند.